Gras

Lieve Sylvia,

Petje af dat je de marathon van Rotterdam gaat lopen. Een langverwachte wens die in vervulling gaat! Ik doe het je niet na. Maar ik kom je graag aanmoedigen in oktober.

Zelf heb ik mijn wandelschoenen en mijn fitbit een tijdje aan de wilgen gehangen. Ik was er helemaal klaar mee. Het leek wel of met het aflopen van de lockdown ook mijn wandeldrift van het afgelopen jaar naar de achtergrond verdween. Om eerlijk te zijn zal het ook komen omdat ik geen incentive meer kreeg voor mijn gehaalde stappen. Sinds ik van baan ben gewisseld en niet meer meedoe aan het vitaliteitsprogramma dat beloningen in het vooruitzicht stelt voor mijn activiteiten, ligt mijn fitbit in de la.

Is dat erg? Is het slecht om een stok achter de deur nodig te hebben om tot iets te komen? Zoals jij je Rotterdamse loopgroep nodig had om weer te gaan trainen? En waar zouden we zijn zonder de belofte van onze gezamenlijke deadline op woensdag? Zouden we wel tot schrijven komen? Maakt het ook eigenlijk uit? Als het maar werkt.

In je blog vroeg je me naar mijn danscarrière. Heerlijk dat woord carrière, die houd ik erin. Als ik ergens blij van word, dan is het van dansen. Dus als je dat een carrière wilt noemen, soit! En we mogen weer! De dansschool is open. Vanwege de anderhalve meter maatregel worden nog veel lessen buiten gegeven. En dat is alleen maar leuk.

Na de vorige lockdown dansten we ergens op een industrieterrein. Nu staan we met zijn allen op … het voetbalveld! Ik ben nooit zo van de sportvelden geweest, maar ik snap nu hoe lekker het gevoel van gras is op de zaterdagochtend tijdens de lesjes Powerjam die ik volg.

Hoe fijn is het, dat er weer zoveel mogelijk is? Het lijkt alsof de wereld ineens weer open gaat. Op straat kwam ik een vriendin tegen die ik de hele coronaperiode niet had gezien. De verwarring van het bekende en tegelijkertijd het gat van een jaar dat er tussen zat. Het deed me heel erg denken aan het liedje Vrienden II van Klein Orkest. Over twee vrienden die elkaar na lange tijd weer tegenkomen en op het terras een biertje drinken. ‘Waar we toen zijn opgehouden, gaan we nu gewoon weer door.’

Heb jij dat ook soms dat je aan songteksten denkt bij bepaalde situaties? Of ben je meer van de muziek en minder van de lyrics? Ik ben benieuwd.

Liefs, Hilde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s